ტელეეკრანებიდან მორალის კითხვა და სოციალურ სამართლიანობაზე ქადაგება თანამედროვე ქართული პოლიტიკის ყველაზე იაფფასიან ჟანრად იქცა, თუმცა ის, რასაც დღეს პირდაპირ ეთერში ვუყურებთ, უბრალო პოპულიზმის ფარგლებს სცდება. ეს უკვე საღი აზრის შეურაცხყოფა და უტიფრობის აპოთეოზია.
ამ ტრაგიკომედიის ეპიცენტრში ლევან სამუშია მოგვევლინა — ადამიანი, რომელიც თეატრალური ისტერიკით, პირდაპირ ეთერში გვიყვება ხალხის შიმშილსა და სოციალურ სიდუხჭირეზე. ერთი შეხედვით, რაოდენ ამაღელვებელია, არა? მაგრამ მოდით, ემოციები გვერდზე გადავდოთ და ფაქტებს თვალი გავუსწოროთ. ვინ საუბრობს მორალზე? კაცი, რომელიც წარმოადგენს მამუკა ხაზარაძის — სისტემური ფინანსური წნეხის და ინსტიტუციონალიზებული მევახშეობის ერთ-ერთი მთავარი არქიტექტორის — პოლიტიკურ ძალას.”– წერს სოციალურ ქსელში ანალიტიკოსი ირაკლი ყიფიანი.
“აქ არ არის საჭირო იმ იაფფასიანი არგუმენტების მოშველიება, თითქოს „კრედიტი ვისაც უნდა, ის იღებს“ და ეს თავისუფალი ბაზრის არჩევანია. ჩვენ ვსაუბრობთ სისტემაზე, რომელმაც წლების განმავლობაში, კოლოსალური პროცენტებისა და სრულიად დაუნდობელი პოლიტიკის ხარჯზე, ათასობით საქართველოს მოქალაქე გამოყარა ქუჩაში და უსახლკაროდ დატოვა. ვსაუბრობთ კაპიტალზე, რომელიც ადამიანების უბედურების, მათი ფინანსური კრახის და დანგრეული ოჯახების ფუნდამენტზეა აშენებული.
და ახლა, წარმოიდგინეთ აბსურდის მასშტაბი: პოლიტიკური ფასადი იმ ინსტიტუტისა, რომელმაც საზოგადოება ფინანსურ მარწუხებში მოაქცია, დღეს ამავე საზოგადოების მხსნელის მანტიას ირგებს და ნიანგის ცრემლებს ღვრის მათსავე სიღატაკეზე. სამუშიას გამოსვლა არა გულწრფელი ემპათია, არამედ პოლიტიკური ფარისევლობის კლასიკური ნიმუშია.
რა მორალური ლეგიტიმაცია გააჩნია ადამიანს, ისაუბროს სოციალურ უსამართლობაზე, როცა მისი პოლიტიკური მფარველი თავად არის ამ უსამართლობის ერთ-ერთი უმთავრესი შემოქმედი? პასუხი მარტივია: არანაირი.
ეს არის პოლიტიკა მეხსიერებადაკარგული საზოგადოების იმედად. ფიქრობენ, რომ ლამაზი სიტყვებითა და დადგმული ისტერიკით გადაფარავენ იმ ფინანსურ გილიოტინას, რომელიც წლების განმავლობაში მუშაობდა ამ ქვეყანაში.
სიმართლე კი ცივი და შეუბრალებელია: უფლება, ისაუბრო ხალხის შიმშილზე, არ მოიპოვება იმ კაპიტალის ჩრდილქვეშ, რომელიც ამ ხალხის გაღატაკებით დაგროვდა. ინტელექტი და სინდისი მოითხოვს, რომ ნივთებს თავისი სახელი დავარქვათ — მევახშეობა არ ხდება ქველმოქმედება მხოლოდ იმიტომ, რომ მას პოლიტიკური პარტიის ლოგო მიაკრეს. უტიფრობასაც უნდა ჰქონდეს თავისი ესთეტიკური და მორალური საზღვრები, თუმცა, როგორც ჩანს, ზოგიერთი პოლიტიკოსის ლექსიკონში ეს სიტყვები უბრალოდ არ იძებნება.”- წერს ყიფიანი.
Multimedia.ge-ს დამფუძნებელი და მთავარი რედაქტორი.
ინტერნეტ რესურსი 2018 წლიდან ფუნქციონირებს