ჩამტყდარი გზა – როცა შენი მეგობარი მხოლოდ მარტოობა ხდება

898
წაკითხვა/ნახვა
IMG.GE

გამარჯობა, მე უცნობი ავტორი ვარ, ასე  უფრო კომფორტულია ჩემთვის თქვენთან ურთიერთობა, რადგან გაცილებით გახსნილი და თავისუფალი ვიქნები.

მე გეტყვით, თუ როგორ დავმეგობრდით მე და მარტოობა, მე და ჩემი თავი და როგორ არ შეგვიძლია უერთმანეთოდ ყოფნა. თავიდან ძალიან ძნელი იყო, იყო ბევრი სევდა, გულისტკენა, დარდი, ცრემლიც და გათენებული ღამეც, თუმცა ერთ დღეს მარტოობამ მაგრძნობინა, რომ მე მარტო არ ვარ და ის ჩემთან არის.

მე ვარ ადამიანი, რომელსაც მეგობარმა, გასაჭირში ჰკრა ხელი და უბრალოდ დამივიწყა. არ მეგონა ასე თუ განვიცდიდი, მაგრამ ფაქტია.

ის დღემდე ჩემი მეგობარია, თუმცა მხოლოდ სოციალურ სივრცეში და ნელნელა აქედან წასაშლელადაც ვემზადები, მაგრამ რაღაც მაფერხებს, თითქოს ის მბჟუტავი იმედი, რომელიც ჩუმად ჩამჩურჩულებს, რომ ყველაფერი შეიძლება არ იყოს დასრულებული.

უკვე ისე გადავლახე ეს ტკივილი, რომ ეს იმედიც რომ მოკვდეს, დიდად აღარ განვიცდი, ალბათ ამ ტკივილმა გამაცივა და გამაძლიერა.

ყველაფერი 8 წლის წინ დაიწყო, როცა ჩვენ ერთმანეთი გავიცანით, დავმეგობრდით და ერთმანეთის დარდსა და სევდას ვიზიარებდით, ყველაფერი ვიცოდით ერთმანეთის შესახებ, რა გვიჭირდა, რა გვილხინდა. დღე არ გავიდოდა ერთმანეთი არ მოგვეკითხა რაღაც ფორმით, იქნებოდა ეს სოციალურ ქსელში გაგზავნილი შეტყობინება თუ ტელეფონით მოკითხვა.

ეს ურთიერთობა იმდენად გაღრმავდა, რომ თითქმის ყოველ ღამე, კარგი შეყვარებულებივით ტელეფონზე საუბარში ვათენებდით, ხანდახან სათქმელი რომ შემოგველეოდა ერთმანეთის სუნთქვას ვუსმენდით და ეს გვავსებდა, ასე გადავაგორეთ ბევრი ცივი ღამე, როცა საერთო პრობლემების მოგვარების გეგმებს ვსახავდით.

თუმცა ერთ დღესაც დადგა მომენტი, როცა ამ ურთიერთობამ გაციება დაიწყო, მისი მხრიდან, იკლო მოკითხვებმა, აღარც ჩემთან არ მოდიოდა შინ, აგერ უკვე მე-7 თვე დაიწყება, სულ იმიზეზებდა, რომ ვერ იცლიდა, თუმცა ვიცოდი, რომ სხვებისთვის იცლიდა, ვიგრძენი, რომ ზედმეტი ვარ, ვიგრძენი, რომ უბრალოდ გამომიყენეს და არასაჭირო დროს, უბრალოდ, ასე უგულოდ გადამაგდეს სადღაც ხრამში, მივხვდი, რომ მხოლოდ მე ვიყავი მეგობარი, ის კი არა.

ჩვენ ერთმანეთის მიმართ არანაირი გრძნობა არ გვქონია, ჩვენ უბრალოდ კარგი მეგობრები ვიყავით, თუმცა არა, ვიყავი, როგოც ჩანს ის არ ყოფილა.

მე უბრალოდ გული მტკივა იმიტომ, რომ ასე გამიმეტა და მკრა ხელი, მე მას ცუდს არასდროს არ ვუსურვებ, ძალიან გამიჭირდა მის გარეშე, ვცდილობდი ურთიერთობის აღდგენას, თუმცა მივხვდი, რომ ეს იყო თავის დამცირება და საკუთარი თავის შეთავაზება იქ, სადაც არ სჭირდები.

დღემდე გული მტკივა იმ გზაზე გავლისას, როცა ერთად ვისხედით პარკში და უბრალოდ ვსაუბრობდით, ხან ვჭამდით, ვიცინოდით და ახლა როცა გავივლი, თითქოს კიდევ ველოდები, რომ ჩამოვა ტაქსიდან ან სამარშრუტო მიკროავტობუსიდან, ვკითხავთ ერთმანეთს, როგორ ხარ, მერე გავაცილებ შინ, ის დამირეკავს რომ სახლშია და ისევ გავაგრძელებთ ლაპარაკს, მაგრამ… არა, ეს აღარ მოხდება, სამწუხაროდ აღარ მოხდება, მე და მარტოობა გავივლით იმ გზას და ყოველთვის ცრემლი მომადგება, თუმცა ვის რაში აინტერესებს ჩვენი ცრემლი და ტკივილი, არც არავის.

ერთს ვიტყვი, ძალიან მეტკინა, თუმცა ვფიქრობ, რომ აღარ მინდა ამ ურთიერთობის აღდგენა, ალბათ იმიტომ, რომ კვლავ დაკარგვის მეშინია.

ხანდახან მომეძალება ხოლმე ფიქრები, როცა მარტოობაც მიმატოვებს ხოლმე, ცრემლი მაწვება და გულზე მებჯინება სევდა,  ჩემ თავს ვეკითხები, რატომ? და ცოტა ხანში ვპასუხობ, ალბათ იმიტომ…

გული მტკივა, მენატრება კიდეც ჩემი მეგობარი, მაგრამ მას შეიძლება აღარც ვახსოვდე.

P.S – არ იფიქროთ რომ  გამოგონილი ამბავი, ეს სრული სიმართლეა და თუ თქვენც გექნებათ სურვილი ანონიმურად წეროთ, მომწერეთ და ვესაუბროთ ერთმანეთს ანონიმურად, თუ სურვილი გექნებათ გავიცნოთ და დავმეგობრდეთ კიდეც, ვინ იცის, იქნებ ის ხარ, ვინც ჩემ გულს ისევ გაახარებს.


პატივისცემით : უცნობი ავტორი.

თქვენი კომენტარი?
IMG.GE