ირაკლი ყიფიანის გამოხმაურება ლუკა ძაძამიას, რომელმაც 1 თვიანი მუშაობის შემდეგ, თბილისის საკრებულოს დეპუტატის მანდატი (ქართული ოცნებიდან) დატოვა.
“პოლიტიკური პროსტიტუციის ანატომია
თანამედროვე ქართული პოლიტიკური რეალობა დიდი ხანია გასცდა კლასიკური პოლიტოლოგიის ჩარჩოებს და უფრო ფსიქიატრიისა და თეატრალური აბსურდის სფეროში გადაინაცვლა. თუმცა, ის რაც ე.წ. „ლუკა ძაძამიას კაზუსით“ ვიხილეთ, წარმოადგენს არა უბრალოდ ერთი დაბნეული ახალგაზრდის ტრაგიკომიკურ ეპიზოდს, არამედ სისტემური მორალური გახრწნის, ღირებულებითი ვაკუუმისა და პოლიტიკური ინსტიტუტების ტოტალური დევალვაციის კლასიკურ მაგალითს. ციცერონის ცნობილი შეძახილი „O tempora, o mores!“ (ო, დრონო, ო, ზნეჩვეულებანო!) ალბათ, არასდროს ყოფილა ისე რელევანტური ჩვენს სინამდვილეში, როგორც დღეს, როდესაც საზოგადოება თვალს ადევნებს პრინციპების ნაფლეთებად ქცევის ამაზრზენ სანახაობას.
განვიხილოთ ფაქტობრივი მოცემულობა, რომელიც ნებისმიერ ჯანსაღ საზოგადოებაში პოლიტიკურ მიწისძვრას გამოიწვევდა, ჩვენთან კი მხოლოდ მწარე ღიმილის მომგვრელი „ნიუსია“. 20 წლის ახალგაზრდა, რომელიც გუშინ რუსთაველის გამზირზე იდგა, მმართველი გუნდის ლიდერებს „რუსებს“ და „მოღალატეებს“ ეძახდა, ხოლო ბიძინა ივანიშვილს ქვეყნის მტრად აცხადებდა, უეცრად, ყოველგვარი ლოგიკური გარდამავალი ეტაპის გარეშე, გვევლინება იმავე პოლიტიკური ძალის საარჩევნო სიაში და საკრებულოს წევრის მანდატით ხელდამშვენებული. ეს არ არის უბრალოდ აზრის შეცვლა; ეს არის ორუელისეული „ორაზროვნების“ ცოცხალი მანიფესტაცია, სადაც შავისა და თეთრის, მტრისა და მოყვრის ცნებები იმდენად თხევადი და ამორფულია, რომ მათი ჩანაცვლება წამიერად, კონიუნქტურის შესაბამისად ხდება.
სწორედ ამ მორალური კატასტროფის გამო, როდესაც ეს სუბიექტი „ოცნების“ სიაში ვიხილე, ჩემი რეაქცია იყო მყისიერი და რადიკალური. მე ვიყავი ერთ-ერთი პირველი, ვინც ღიად დააფიქსირა პოზიცია და განაცხადა, რომ მსგავსი უპრინციპობის ლეგიტიმაცია დანაშაულია. მეტიც — სწორედ ამ სამარცხვინო ფაქტის, ამ მორალური ჰიბრიდის სიაში შეყვანის გამო, პროტესტის ნიშნად არჩევნებზეც კი არ მივედი და ბოიკოტი გამოვაცხადე. შეუძლებელია ხმა მისცე ძალას, რომელიც საკუთარ რიგებში იღებს ადამიანს, რომელსაც არ გააჩნია მორალური ხერხემალი. და აი, შედეგიც ჩემი პროგნოზი ზედმიწევნით გამართლდა.
თუმცა, ამ ფარსის კულმინაცია არა იმდენად ამ მეტამორფოზაშია, რამდენადაც „21-დღიანი პოლიტიკური კარიერის“ ფენომენში. საკრებულოს მანდატი ინსტრუმენტი, რომელიც თეორიულად ხალხის ნების გამოხატულებასა და დედაქალაქის ბედზე ზრუნვას გულისხმობს გამოყენებულ იქნა როგორც ერთჯერადი ხელსახოცი. ძაძამიას განცხადება, რომ ის „პირადი გადაწყვეტილებით“ ტოვებს მანდატს და „კერძო სექტორში“ მიდის, წარმოადგენს ამომრჩევლისა და სახელმწიფო ინსტიტუტის სახეში შეფურთხებას. როდესაც საჯარო პასუხისმგებლობას იღებ, შენ დებ საზოგადოებრივ კონტრაქტს, რომლის გაწყვეტაც 21 დღეში, „ბულინგის“ მოტივით, მეტყველებს არა მხოლოდ პოლიტიკურ ინფანტილიზმზე, არამედ პიროვნული სიმწიფის სრულ არარსებობაზე.
განსაკუთრებულ ყურადღებას იმსახურებს „მსხვერპლის როლის“ მორგების მცდელობა. როდესაც ადამიანი რადიკალური ოპოზიციური პლატფორმიდან მყისიერად „ახტება“ სახელისუფლებო გემზე, საზოგადოების მწვავე რეაქცია, კრიტიკა და დაცინვა არის არა „ბულინგი“, არამედ ლეგიტიმური პასუხი უპრინციპობაზე. პოლიტიკა, როგორც მაკიაველი იტყოდა, არ არის ადგილი სუსტი ნერვების მქონე ადამიანებისთვის, და მით უმეტეს მათთვის, ვისაც საკუთარი წარსულ ქმედებებზე პასუხისგება არ სურს. ეს არის კლასიკური ოპორტუნიზმი, შეფუთული თანამედროვე ფსევდო-ლიბერალური ტერმინოლოგიით, რათა თავი აარიდოს მორალურ პასუხისმგებლობას.
მაგრამ ყველაზე საგანგაშო და დიაგნოსტიკური ამ ისტორიაში არის არა ძაძამიას ქცევა (ის მხოლოდ სიმპტომია), არამედ სისტემის რეაქცია. ნოდარ ბოკერიას განცხადება: „ოცნების მხარდამჭერებს იმხელა ნდობა აქვთ გუნდის ლიდერების მიმართ, რომ პრეტენზია არ ჰქონიათ“ არის ტოტალიტარული და სექტანტური აზროვნების კვინტესენცია. ეს ფრაზა ღიად აცხადებს: „ჩვენს ამომრჩეველს არ გააჩნია კრიტიკული აზროვნება, მათთვის სულერთია ვის შევიყვანთ სიაში, მთავარია ბელადის ნება“.
ეს არის აღიარება იმისა, რომ პიროვნული ღირსება, წარსული, რეპუტაცია და კომპეტენცია ნულიფიცირებულია; არსებობს მხოლოდ პარტიული ვერტიკალისადმი ბრმა მორჩილება. ბოკერიას ლოგიკით, „მონანიება“ და „შეცდომის აღიარება“ (ისევე როგორც საბჭოთა პერიოდის წმენდების დროს) საკმარისია იმისთვის, რომ ნებისმიერი წარსულის მქონე ადამიანი სისტემის ნაწილად იქცეს, თუკი ის ლოიალობას დაიფიცებს.
საბოლოო ჯამში, ლუკა ძაძამია არ არის დამნაშავე; ის არის მსხვერპლი იმ გარემოსი, სადაც პრინციპები იყიდება კაპიკებად, სადაც სიტყვას ფასი არ აქვს და სადაც პოლიტიკური პროსტიტუცია კარიერული წინსვლის ყველაზე ეფექტურ გზად ითვლება. ეს 21-დღიანი ეპიზოდი დარჩება ისტორიას როგორც კარიკატურული ძეგლი ჩვენი დროის მარაზმისა — ეპოქისა, როდესაც პოლიტიკა იქცა უპრინციპო მედროვეების თავშესაფრად, ხოლო საზოგადოება დუმილით უყურებს საკუთარი სახელმწიფოებრიობის ფარსად გადაქცევას.
ჩვენ უნდა გვესმოდეს: სანამ მსგავსი „მეტამორფოზები“ ნორმად მიიჩნევა და სანამ „გუნდის ლიდერის ნდობა“ უფრო მაღლა დგას, ვიდრე მორალური იმპერატივი, ჩვენ განწირულნი ვართ ვიტრიალოთ ამ მოჯადოებულ წრეში, სადაც ღირსება დეფიციტურია, ხოლო სირცხვილის გრძნობა ატროფირებული.
P.S. დაბოლოს, პირადად შენ, ლუკა: ვიცი, რომ ჩემი „სთორების“ ერთგული და უცვლელი მაყურებელი ხარ, არცერთს არ მაზავ და არც ამ ტექსტს დატოვებ წაუკითხავს. ჰოდა, კარგად მომისმინე: საკრებულოდან კი წახვედი, მაგრამ ისეთი „სტატუსი“ აიკიდე, რომელსაც ვერცერთი „კერძო სექტორი“ და ვერცერთი ახალი სამსახური ვერ ჩამოგრეცხავს.
შენ 20 წლის ასაკში მოახერხე ის, რასაც ბევრი მთელი ცხოვრება ვერ ახერხებს — ორივე მხარეს შეაძულე თავი. “ოპოზიციისთვის” „გამყიდველი“ ხარ, ხელისუფლებისთვის კი „გამოყენებული და გადაგდებული“ მასალა, რომელმაც 21 დღეც ვერ გაძლო. შენ გეგონა, პოლიტიკა თამაში იყო? ახლა სარკეში ჩაიხედე და ეცადე, იქ საკუთარი თავი დაინახო, თუმცა მეეჭვება, გამოგივიდეს, შენ ხომ სახე დაკარგე. ახლა კი დაჯექი და უყურე ჩემს პოსტებს, იქნებ ის მაინც ისწავლო, რას ნიშნავს გქონდეს პრინციპები, რომლებსაც „სკამზე“ არ ცვლიან. ნახვამდის, პოლიტიკურო ტურისტო.”- წერს ირაკლი ყიფიანი.
Multimedia.ge-ს დამფუძნებელი და მთავარი რედაქტორი.
ინტერნეტ რესურსი 2018 წლიდან ფუნქციონირებს